şu an berbat hissediyorum kendimi.

yazamıyorum. yazarken hissettiğim nefesim yok, bunu biliyorum, bunu daha da derinlere kaybediyorum aradıkça. yazmam bekleniyor, biliyorum, yazmam gerekeceğini bildiğim gibi. geri kazanacak mıyım tüm bunları bilmiyorum. cevap gelmiyor bana.

yalnızım. yalnız olduğumu da biliyorum, yalnızlığımı sadece tek bir kişiyle paylaşabileceğimi de ama yine de yalnızım, biliyorum. unutulmuş, terk edilmiş gibi hissediyorum kendimi, sonra aslında hiçbir zaman insanlara onları yanımda istediğimi söylemediğimi hatırlıyorum. nasıl kendimi yalnızlığa hazırladığımı. ne kadar çok insan arasında yalnız olursam o kadar rahat olduğumu. yalnız olduğumu biliyorum, başka hiçbir şey olmayı, ömrümün bu anki noktasına kadar düşünmediğimi.

yazamıyorum. saçmalık tüm bunlar. yalnızım.

yalnız ölmeye hazırım ben. yalnız olmamaya ihtiyacım yok, yazmaya da, yazamamak ve yalnız olmak acı verseler de katlanacağım şeyler, çünkü acıdan korkum da yok. ve yalnızdan başka hiçbir şey olmadım ben bugüne kadar.

hayat fena değil. daha fazlası olması gerekmiyor.